[TE] เส้นทางอนาคตของได

posted on 14 Jul 2017 14:14 by moonlight-sama

Picture

 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ Tokimemo Exteen

 

----------------------

 

 

เสียงโทรศํพท์ดังขึ้นขณะเธอกำลังจะนั่งลงที่ที่นั่งในห้องเรียน หน้าจอแสดงชื่อและภาพของพ่อของเธอ

 

อดดีใจไม่ได้ที่จะได้คุยกัน เธอรีบลุกออกไปหาที่เงียบๆเพื่อคุย ประโยคสนทนาช่วงต้นเหมือนทุกครั้งที่ได้คุยกัน

 

ทำอะไรอยู่? ที่บ้านเป็นยังไงบ้าง? การเรียนตอนนี้? ..เพื่อน?

 

"ไดเนี่ย มีสิ่งที่อยากทำในอนาคตแล้วงั้นหรอ?"

 

"อื้ม! มีสิคะ .... แฮะๆ คุณพ่อก็รู้นี่นา"

 

"ก็นั่นสินะ แต่ว่า ... ระยะหลังมาดูจะพูดถึงด้วยเสียงมีความสุขเพิ่มขึ้นน่ะ มีอะไรดีๆมาหรอ?"

 

"เอ๋!? ทำไมถึงรู้ล่ะ ขี้โกงนี่นา ขี้โกงๆ แอบอ่านใจหรอคะ"

 

"ไม่หรอก แค่พอปลี่ยนจากเจ้าสาวของพ่อกลายเป็นอยากทำคาเฟ่ตุ๊กตาแล้วพ่อก็อดใจสลายไม่ได้น่ะ (เสียงกลั้นร้องไห้)"

 

"ฮะฮะ เอาอีกแล้ว ... ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ... แค่ ........"

 

"...?"

 

"ไม่บอกหรอก!"

 

มือเล็กๆยกขึ้นปิดปากหัวเราะกับเสียงประท้วงของพ่อของเธอ ก่อนจะต้องบอกลาและวางสายไป

 

 

 

เวลาแห่งความสุขมันหมดไปแล้วหรอ?

 

แล้ว...ถ้าเกิดว่าฉันไปที่มหาลัย ..... แล้วเข้ากับใครไม่ได้ขึ้นมาล่ะ

 

ต้องกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนมั้ย?

 

จะยังได้เจอกับเพื่อนเก่าอีกมั้ย มิซากิจังล่ะ? โทวยะ? เซย์กิ? หรือซุยเซนคุง สึกิคุง

น้องๆในชมรมเคนโด้ ... พวกเขาจะไปอยู่ที่ไหนต่อ? ถ้าฉันกลับมา ฉันจะยังเจอใช่ไหม? ถ้าฉันเดินตามไป พวกเขาจะไม่ทิ้งฉัน?

 

ฉันจะไปตกอยู่ในทางเดินมืดมิดอีกใช่มั้ย .......

 

ช่วงเวลาบ่ายผ่านสมองไปอย่างจดจำอะไรไม่ได้เลย เฝ้าแต่กังวลในอนาคตที่จะต้องเจอ

 

บางทีนะ ... เจอกันอีกครั้ง รินะจังอาจจะทำตามความฝันสำเร็จแน่ๆ ไม่สิ ต้องทำได้แน่ เพราะรินะจังเป็นเด็กดี แถมเอาขนมมาให้ฉันตอนเช้าด้วย!

 

เจ้าแฝดน้อยมีคาเฟ่อยู่แล้วนี่นา ... อย่างเอโกะจังก็คงจะกลับอังกฤษด้วย รายนั้นเจอยากที่สุดเลย

 

มิซากิจังก็คงจะเป็นไอดอลสินะ.... โทวยะอาจจะลำบากหน่อยเรื่องเส้นทางอนาคต เซย์กิ...อืม ..... สงสัยจะเปิดฟาร์มแมว

 

...----- ไม่นะ ฮะฮะฮะ เซย์กิน่ะนะฟาร์มแมว ไม่เข้าเลย ฟาร์มคอร์กี้สิเข้ากว่า 

 

.....อะ ... มือหายสั่นแล้ว ...

 

---------------------------

 

 

 

 

 

ฉันเข้าใจดีว่าฉันอยากไปที่ไหน อยากทำอะไร ... ความฝันที่ตั้งมั่นมาตั้งแต่เด็ก มันเปราะบางขนาดนี้เชียว?

 

คนอย่างฉันน่ะหรอจะทำให้คนอื่นจดจำได้ อย่างฉันน่ะหรอที่จะบริหารร้านจนประสบความสำเร็จได้..?

 

....ม.เกียวโตเนี่ย หวังสูงไปมั้ยนะ ...ถ้าส่งไป... จะโดนหัวเราะมั้ยนะ?

 

ฉันกังวลเรื่องอนาคตจนไม่กล้าบอกใครออกไปเลย ยกเว้นแต่กับเขา ทำไมฉันถึงกล้าพูดออกไปนะ..?

 

อยากจะทำคาเฟ่ร้านน่ารักๆ อยากจะมีภาพที่ตัวเองวาดประดับไว้รอบร้าน ตุ๊กตามากมายกองไว้ให้ทุกคนได้สัมผัสเป็นตุ๊กตาที่ฉันออกแบบเอง

 

อยากจะให้เด็กผู้หญิงที่เข้ามาเป็นเจ้าหญิงในช่วงเวลาหนึ่ง

 

 

ให้พวกเธอได้ทานเค้กอร่อย ดื่มนมร้อนพร้อมคุกกี้ช็อคโกแลตชิป

 

ได้เห็นผู้คนเข้ามาพบปะกัน และลาจาก

 

พอจินตนาการแล้วมันก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนหลุดลายไปในอากาศ ผิดแต่มีโซ่คล้องขาฉันไว้ไม่ให้ออกไปไหนได้ไกลนัก

 

มาคิดดูแล้ว กระทั่งงานอดิเรกฉันยังไม่ค่อยได้พูดถึงเท่าไหร่ แต่กลับกล้าจะถามคนอื่น ช่างหน้าไม่อายจริงๆ ...

 

ฉันได้จินตนาการช่วยไว้หลายครั้ง แม้บางครั้งจะทำให้ฉันรู้สึกแย่กว่าเดิมก็ตาม ....

 

หรือถ้าพูดให้ชัดเจนกว่าเดิม ฉันได้รอยยิ้มของทุกคนช่วยไว้จริงๆ

 

 

 

ฉันเริ่มลองขึ้นเรซินดวงตาของตุ๊กตาเอง ดวงตาที่เป็นเอกลักษณ์ทำให้มันดูต่างจากตัวอื่นขึ้นมาเหมือนกัน

 

พอได้เห็นเด็กๆน่ารักออกมาแบบนี้ก็ทำให้อยากผลิตต่อ

 

ฉันไม่ได้ไปคาราโอเกะหรือเข้าคาเฟ่บ่อยนัก เงินเก็บเลยเหลือพอให้ซื้อของมาทดลองมากขึ้น!

 

( ถึงจะเหงาที่มิซากิจังไม่ค่อยว่างก็เถอะ )

 

ตอนแรกฉันเคยหนีจากความกลัวด้านหนี ไปเข้าคณะวิทยาศาสตร์ เพื่อที่จะได้ทำงานกับพ่อ

 

แต่พอได้ปรึกษากับอ.อินุไคแล้ว ก็ทำให้ฉันเปลี่ยนไป

 

ได้พูดสิ่งที่อยากทำออกไปกับใครสักคน ทำให้ฉันมีความกล้าขึ้น

 

ขอบคุณ... ขอบคุณทุกคน ขอบคุณชั้นปีที่สาม เป็นหนึ่งปีที่มีค่าของฉันจริงๆ

 

ถึงฉันจะยังกลัวอนาคต แต่ฉันก็อยากก้าวไปพร้อมกับพวกเขา สักวันหนึ่งฉันจะได้จับไหล่ของเขา

 

และให้เห็นว่า ฉันก็ทำได้! ถึงแม้ขาจะสั่น แต่ฉันก็ได้กำลังใจจากพวกคุณ ขอบคุณจริงๆ

 

ขอบคุณที่มอบรอยยิ้มให้ และขอบคุณที่ทำให้ฉันมีรอยยิ้ม

 

 

 

 

( ขอบคุณ TE และผู้เล่นทุกคนค่ะ )

 

 

Comment

Comment:

Tweet